Emancipatie & Participatie
De maatschappelijke participatie van allochtonen blijft vaak achter. Niet alleen in het onderwijs en op de arbeidsmarkt. Allochtonen zijn nog ondervertegenwoordigd in de politiek, in de kunst- en cultuursector en in ondernemingsraden, ouderraden, bewonerscommissies, etc.
De Nederlandse samenleving vraagt allochtonen te integreren in de Nederlandse samenleving. Ze worden daarbij in de eerste plaats als individu aangesproken, als Nederlandse burgers die rechten en plichten hebben. Tegelijkertijd worden ze ook beschouwd als onderdeel van een etnische of religieuze groep. Het zijn ‘buitenlanders’, ‘allochtonen’ , ‘ etnische minderheden’, ‘migranten’, ‘moslims’ etc. En als groep worden ze de tegenpool van ‘autochtonen’ genoemd.
Roots
Overigens is het niet alleen de Nederlandse samenleving die niet-westerse allochtonen als ‘groep’ aanspreekt. Ook door de eigen etnische en religieuze groep of soms vanuit het land van herkomst worden immigranten op hun culturele en religieuze roots aangesproken. En net als Nederlanders dat doen in den vreemde, zoeken ook allochtonen in Nederland elkaar op en richten ze eigen organisaties op.
Individu en collectief
Emancipatie van allochtonen is primair een kwestie van de emancipatie van individuen, maar kan niet los gezien worden van de emancipatie van de collectieve identiteiten waartoe individuele allochtonen zichzelf willen rekenen, of waartoe ze gewild of ongewild door buitenstaanders worden gerekend. Deze groepen kunnen voor de emancipatie van individuen zowel bevorderlijk als belemmerend werken.
Tegen deze achtergrond zoekt ACB Kenniscentrum naar methoden en ontwikkelt daartoe projecten die de emancipatie en participatie van allochtonen bevorderen zowel als onafhankelijk individu, als, indien gewenst of effectief, als onderdeel van een collectief.
« overzicht thema's
